Ben jij ook zo druk bezig om ergens vanaf te komen?

 In 3D-NLP, Lezersvraag, Loslaten

Ik ontving de volgende mail van een deelnemer aan de opleiding NLP in de Natuur:

“Marcel, toch even een hulpvraag dit keer, misschien kun je het ook gelijk voor je blog gebruiken (ik zal het maar gelijk even wat kleiner maken , want best lastig hulp vragen…)

Hoe ga ik om met spanning die komt door dingen buiten mijn ‘comfort zone’ te doen?

Bijvoorbeeld: ik geef bij aikido les aan de jeugd en nu komen de examens eraan en moet ik bepalen wie er examen mogen doen. Natuurlijk kan ik dat ook nog wel met andere docenten afstemmen, maar ik wordt er toch behoorlijk zenuwachtig van dat ik uiteindelijk de verantwoordelijkheid heb. Hierdoor vind ik het ook heel lastig om er actie op te ondernemen. Vanavond geeft een andere docent les en ik ga even kijken, zodat ik me even rustig een beeld kan vormen van de prestaties van de kids, maar ik maak me er dus al heel de dag druk over…

Ik zie ook wel in dat er eigenlijk niets spannends gaat gebeuren vanavond, maar toch heb ik mezelf blijkbaar iets wijs gemaakt waardoor ik iedere keer in een (denk ik) traumadeel terecht kom. Hoe raak ik die spanning kwijt ?? Ik heb al geprobeerd het gevoel heel groot te maken en totaal te doorvoelen, maar het komt iedere keer weer terug. Ik heb ook geprobeerd het op een andere manier te bekijken, maar ook dat lukt niet. Ik kan accepteren dat ik het spannend vind, maar daar verdwijnt de spanning in mijn lijf niet mee. En die spanning, die belemmert me.”

Ik mailde terug aan de deelnemer:

“Als ik jouw verhaal lees dan zie ik een aantal dingen die mij opvallen. Je zegt dat je zenuwachtig bent dat je de uiteindelijke verantwoordelijkheid hebt. Heb je alleen bij Aikido eindverantwoordelijkheid? Is er niets anders in je leven waarbij je ook ‘eindverantwoordelijke’ bent? En als je vaker eindverantwoordelijk bent, hoe ga je daar dan mee om? Gaat het werkelijk over eindverantwoordelijkheid of ligt het misschien op een ander vlak? Bijvoorbeeld: beoordelen van anderen, beoordelen van kinderen, consequentie van jouw beslissing (voor het kind of misschien een ouder), etc, etc.

Maar goed, je voelt spanning dus ondanks dat we misschien niet precies weten waardoor dat komt herken je dat je in een traumadeel schiet. En je schrijft dat je het bijbehorende gevoel al heel groot gemaakt hebt en dat het toch iedere keer weer terug komt. Je schrijft dat je kunt accepteren dat je het spannend vind maar in dezelfde zin schrijf je dat de spanning daar niet mee verdwijnt.

Puur taaltechnisch krijg ik de indruk dat je héél bewust aan het proberen bent om de spanning te accepteren met als doel om die kwijt te raken. Stel, dat je dat doet. Dan stel je dus een voorwaarde aan die acceptatie van spanning. Je vind het prima om die spanning te accepteren als dat er maar wel voor zorgt dat diezelfde spanning weggaat en niet meer terugkomt.

Als ik over acceptatie spreek dan heb ik het over een vorm dat je écht accepteert dat je wél spanning hebt. En dat die ook niet weggaat. En misschien, héél misschien, heeft dat een ander effect, maar daar ben je dan nog niet mee bezig.

Iets accepteren met een (on)bewuste voorwaarde aan die acceptatie, is dat écht acceptatie?”

De reactie terug van de deelnemer:

“Ehm, ja klopt eigenlijk wel vrees ik, nogal prestatiegericht…

Ik wil wel dat die spanning weg gaat.

nog even oefenen met acceptatie dan maar :-)”

En jij?

Herken je bovenstaande ervaring bij jezelf? Laat het me weten in een reactie hieronder en ik geef je persoonlijk advies. Als je dat fijner vindt dan kan dat natuurlijk anoniem door een fictieve naam te gebruiken bij Disqus.

Heb je er ook last van en wil je nu echt effectief aan de slag met acceptatie en prestatiegerichtheid? Kom dan naar de gratis 3D NLP Bootcamp.

Hartelijke groet,
Marcel van Zuuren

Recent Posts
1
Hallo, leuk dat je op onze website bent. Kunnen we je ergens mee helpen?
Powered by